Het is zo’n fijn gevoel: iets nieuws kopen in de winkel of een net bezorgd pakketje openmaken. Maar helaas gaat dat gevoel snel over. En het vervelende is dat er al snel een ander gevoel voor in de plaats komt: irritatie.
Want al die stapels en kasten vol ‘potentieel’ geven me steeds vaker het gevoel dat het ‘werk’ is. Dingen waar ik nog iets mee moet. Meestal zijn het leuke dingen, maar als het te veel is wordt het overweldigend.
En dan heb ik weer behoefte aan een nieuwe shot dopamine.
Die makkelijker verkrijgbaar is in de vorm van retail therapy.
Terwijl ik ook het gevoel ken van een opgeruimd huis. Zonder rommel. Waar je het gevoel hebt dat je kan ademen.
En waar je niks moet, alleen maar hoeft te zijn.
Zo’n huis wil ik ook.
Of in elk geval een overzichtelijke hoeveelheid spullen, waar ik alleen maar blij van word.
Daarom ga ik dit jaar eindelijk iets doen met alle spullen die ik ooit kocht maar sindsdien ongebruikt in de kast liggen.