Het is verleidelijk om dingen uit te stellen. Hoe meer tijd je hebt, hoe langer een taak duurt.
Doe alsof de deadline morgen is.
Het is verleidelijk om dingen uit te stellen. Hoe meer tijd je hebt, hoe langer een taak duurt.
Doe alsof de deadline morgen is.
Zoals je al hebt kunnen lezen is het me in januari niet helemaal gelukt om alleen maar uit mijn eigen kast te lezen. Ik heb me toch vergrepen aan wat biebboeken (fysiek en als e-boek). Hoe ging het deze maand met de andere stuff die ik dit jaar niet ging kopen/toevoegen?
Was mijn doel in 2024 om alle boeken van de Grote Vriendelijke 100 te lezen, dit jaar heb ik besloten om wat te doen aan de hoeveelheid ‘stuff’ in huis.
Tot nu toe schreef ik hier alleen over hobbyprojecten zoals lezen en handwerken. Ik heb de laatste jaren echter ook geprobeerd om in het onderwijs te gaan werken. Ik zag het lerarentekort, ik legde graag dingen uit en mijn eigen kinderen waren inmiddels wat ouder en zelfstandiger. Maar nu twijfel ik heel erg of ik hier wel mee door moet gaan.
Ik ben geen god. Ik ben geen multitasktalent. Ik kan niet alles tegelijk. Sterker nog, ik heb geleerd dat ik soms echt moet kiezen: als ik nu X kies, dan kan ik Y nu niet doen.
We weten het allemaal, maar toch trappen we elke keer in die val: we zitten te lang te scrollen, te appen en we denken de hele tijd aan de berichten die we missen als onze digitale vriend in onze broekzak zit. In het onderwijs hebben ze dit afleidingsmonster daarom grotendeels uit de scholen geweerd. Maar hoe zit het met ons, de volwassenen?
Het is weer zover, mama is weer Juf Mama! In het voorjaar mocht ik al “schooltje spelen”, maar het was toch weer even wennen. Want ook al zijn mijn kinderen nog kleuters, ze moeten toch aan het werk gezet worden. En wat had ik daar ook alweer allemaal bij nodig? Een overzicht voor mezelf (voor als ik het even niet meer weet) en voor iedereen die ook af en toe gek wordt.
Vorig jaar gaf ik een eerlijk en confronterend inkijkje in mijn garenvoorraad en besloot ik om een jaar lang geen nieuwe garens meer te kopen. Op de laatste dag van 2020 is natuurlijk de vraag hoe mijn garenvoorraad er nu uitziet, en of ik me een beetje aan mijn voornemen heb kunnen houden.
Op 1 januari maken heel veel mensen goede voornemens, om dan na een paar weken te concluderen dat het ‘weer niet gelukt’ is.
Natuurlijk had ik ook goede voornemens, ook op handwerkgebied. En omdat ik van mezelf weet dat er veel minder van terecht kom als ik dat aan de grote klok hang, heb ik eerst een maandje gekeken of dit goede (handwerk)voornemen wel haalbaar was.
En het is te doen. Wel moeilijk, maar te doen.
Ik hoop alleen dat de eigenares van mijn LYS niet meeleest op dit blog, want…
Ik was goed op weg, dit jaar. Ik had een plan. En in de eerste week voerde ik dat plan ook nog uit ook. Min of meer. In elk geval zonder te gaan onderhandelen met dat plan.
En het werkte! Ik kreeg dingen af! Ik boekte vooruitgang!
Het plan was (is!) simpel: